วันนี้เราพูดคุยสบายๆ กับชายเสียงเหน่อ จากจังหวัดระยอง ในขณะที่ เขากำลังง่วนในการ เตรียมตัวไปประชุมที่ประเทศมาเลเซีย ในฐานะตัวแทนเครือข่ายเยาวชน เพื่อการพัฒนา วันที่ 24– 29 มิถุนายน 2548

เรือใบไผ่ : ตั้ม ชื่อจริงชื่ออะไรครับ

ตั้ม : ชื่อวิฑูรย์ คุ้มหอม อายุ 25

เรือใบไผ่ : ได้ข่าวว่ากำลังเรียน

ตั้ม : ครับกำลังเรียนสังคมวิทยา ปัจจุบันเรียนปริญญาโท คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

เรือใบไผ่ : ตั้มทำอะไรอยู่ครับตอนนี้

ตั้ม : เป็นเจ้าหน้าที่โครงการชุมชนเป็นสุข

เรือใบไผ่ : มีบทบาทอะไรครับ

ตั้ม : ลงทำงานกับชาวบ้านให้ชาวบ้านค้นหานิยามความสุขของชุมชน พอได้นิยามก็ให้ช่วยกันหาว่าอยากทำอะไรร่วมกัน โดยโครงการมีงบสนับสนุนให้ครับ

เรือใบไผ่ : มีโครงการอะไรเกิดขึ้นบ้างครับ

ตั้ม : ก็มี เอาที่ เด่นๆเลยนะ ส่วนใหญ่จะเป็นปุ๋ยชีวะภาพ เพราะระยองส่วนใหญ่จะเป็นสวน สวนผลไม้ ..

เรือใบไผ่ : เป็นสุขทำไมต้องเป็นปุ๋ยละครับ

ตั้ม : เพราะว่าประสบปัญหาขาดทุน ส่วนใหญ่จะทำสวนเงาะสวนทุเรียน เนื่องจากต้นทุนทางการเกษตรมันแพง และพอมันแพง พอขายได้บวกลบคุณหารแล้ว มันขาดทุน ไงฮะ เลยเป็นทุกข์เพราะติดหนี้ เลยทำปุ๋ยชีวะภาพ เพราะต้นทุนมันถูกและหาเองได้

เรือใบไผ่ : แล้วตั้มสุขมั้ย หมายถึงคนทำงาน

ตั้ม : ก็สุขนะ ก็เห็นเขารวมตัวกันได้ เห็นเขามาพูดคุยแชร์ทุกข์สุขให้กันฟัง

เรือใบไผ่ : ก็ปรกติ ทุกที่เขาก็คุยกัน

ตั้ม : ไม่นะพี่ ตอนหลังในชุมชนเขาไม่ค่อยคุยกันตัวใครตัวมัน เขาไม่ค่อยรู้ ตอนนี้เขาได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังปัญหาที่ประสบอยู่ ของเพื่อนบ้าน

เรือใบไผ่ : ประทับใจอะไร

ตั้ม : ประทับใจความรู้ของชาวบ้าน สองประทับใจสมองชาวบ้าน ประทับใจความรู้คือ คือชาวบ้านเขารู้มากจริง เช่นชาวบ้านที่เคยทำนา ถึงว่าเขาไม่ได้ทำตอนนี้ แต่ถ้าคุยกันเรื่องทำนาเขาจะรู้

ถึงขนาดมดมาอย่างนี้น้ำจะมากจะน้อย หนูวิ่งมาอย่างนี้หมายความว่าอะไร เขารู้อย่างแท้จริง เพราะการพัฒนาที่ผ่านมากลายเป็นว่า ความรู้พวกนี้กลายเป็นล้าหลัง อะไรที่เป็นชาวบ้านเลยกลายเป็นล้าหลัง

แย่ไปหมด ชาวบ้านก็เลยขาดความมั่นใจ เขาก็เลยทิ้งส่วนดีของตัวเองไป พอเราถามไปถามเขาก็จะงง ว่าเราไปถามอะไรที่มันไม่มีคุณค่าเลย...

แต่เราก็มองเห็น อย่างประวัติศาสตร์หมู่บ้าน เวลาเล่า เขาจำได้อย่างดีจำได้หมดว่าสร้างเมื่อไร บริษัทอะไรมาสร้าง

เรือใบไผ่ : ช่วยเล่าย้อนนิดนึงว่าตั้มมาเข้ากลุ่มรักษ์เขาชะเมาได้ยังไง

ตั้ม : เพื่อนชวนตอนอยู่ ม.2 ตอนนั้นใกล้ปิดเทรมเพื่อนมาชวนว่าไปเข้าค่ายมั้ย ไปเขาชะเมา เราคิดแค่ว่าได้เที่ยวป่าเหรอ ได้นอนป่า เราคิดแค่นั้น แล้วเราก็ไป ทำกิจกรรมหลายๆอย่าง เราก็ชอบ ชอบพี่ๆที่มาจัดกิจกรรม ชอบกิจกรรมหลายๆ อย่าง หลังจากนั้นก็ร่วมกิจกรรมอีกหลายๆตัว และก็พัฒนาตัวเองมาเป็นผู้จัดกิจกรรม

พอจบมัธยมก็มาเรียนรามฯ พอจบรามฯก็มาทำงานเครือข่าย ประมาณปีครึ่ง ก็ไปทำงานกับดนตรีสากล หลังจากนั้นประมาณ 6 เดือน ก็เก็บข้าวของกลับมาทำงานที่กลุ่มรักษ์เขาชะเมา...

เรือใบไผ่ : ตั้มไปทำอะไรที่มาเลเซีย

ตั้ม : ก็มีประชุมสองเวที เวทีแรกเป็นเวทีผู้ใหญ่ เขาจะเลือกตั้งผู้บริหารองค์กร และเขาจะเล่าให้ฟังว่า เขาทำอะไรมาบ้าง และเราจะร่วมงานกันในอนาคตอย่างไร และเวทีที่สอง เป็นเวทีเยาวชน ที่จะได้พูดคุยกันถึงข้อท้าทายในการทำงานพัฒนาเด็กในยุกต์โลกาภิวัฒน์

เรือใบไผ่ : ตั้มหวังอะไรกับงานนี้

ตั้ม : อยากเห็นการทำงานขององค์กรนานาชาติ ว่าเขามีรูปแบบการทำงานอย่าไร เขามีความคิดยังไง เรื่องเด็กและเยาวชน

เรือใบไผ่ : คิดว่าเครือข่ายจะได้อะไรจากงานนี้

ตั้ม : น่าจะได้เพื่อนจากความสัมพันธ์ที่เราได้ร่วมเวที แล้วเครือข่ายคงจะได้ประสานกับเขา และคงได้รวบรวมความคิดเอามาถ่ายทอดให้เพื่อนๆในเครือข่ายฯได้ฟัง

เรือใบไผ่ สัมภาษณ์ และเรียบเรียง วันที่ 23 มิ.ย. 48